איך בין דער מאן. חוץ ווען נישט
לעצטענס איז צוגעקומען צו מיר א יונגערמאן, ער האט צוויי קינדער, ער לערנט אין כולל און זיין ווייב ארבעט, און ער הייבט זיך אן אויסצורעדן צו מיר אז ער ברויך געלט.
פרעג איך עם, "מיין פריינט וואס טוט זיך מיט'ן טון עפעס פאר פרנסה"?
ווער ס'האט נישט געזען די צוויי שאינו יודע לשאול'דיגע אויגן וועט עס נישט פארשטיין. "איך??? מיין ווייב נעמט קעיר פון די זאכן".
פיין. כ'האב עם געזאגט אז כ'גיי מיך נישט יעצט טענה'ן מיט דיר איבער ווער עס דארף טראגן דעם עול הפרנסה, כ'וויל דיר נאר פרעגן א פשוטע שאלה. "וואס געשעט מיט דיין ווייב'ס געהאלט"?
"ס'הייסט? זי געבט מיר עס ווען די ענוועלאופ איז נאך פארמאכט".
"אהא. וואס טוסטו מיט'ן געלט"?
"די ערשטע גייט פאר מעשר - א קרוב משפחה וואס האט נישט קיין לחם - , נאכדעם פאר רענט, נאכדעם שכ"ל און נאכדעם פאר גוי'טע".
"און וואס טוסטו מיט די איבעריגע 250 וואס בלייבט איבער"?
"50 פאר די ביהמ"ד קאסע, 50 ר' שמעון אופק, 50 ר' אייזיק ווייס, 70 קרן הבנין, און 30 טאשן געלט".
"און וואס טוסטו ווען דיין ווייב בעט דיר געלט פאר שיך"?
"כ'זעץ מיך אראפ מיט איר, און כ'בין איר שיין מסביר אז מיר לעבן א מצומצם'דיגער לעבן און מיט'ן גיין נאך א סיזען מיט די זעלבע שיך האט זי א חלק אין מיין תורה".
ווערטער זענען איבעריג.
צווייטע מעשה (מיט די העפי ענדינג און מוסר השכל) וועט נאכפאלגן.